Moja żona i ja byliśmy małżeństwem od piętnastu lat, kiedy popełniłem najgorszy błąd w życiu. Poczucie winy dręczyło mnie, dopóki nie wyznałem wszystkiego, spodziewając się gniewu i złamanego serca. Płakała, a ja czułem, jak ból, który spowodowałem, przeszywa moją pierś.
Ale potem stało się coś nieoczekiwanego. Stała się delikatna, uważna, wręcz przesadnie miła i wydawało się to nienaturalne. Każdego wieczoru gotowała moje ulubione dania i zostawiała słodkie liściki miłości po całym domu.
Na początku myślałem, że próbuje ratować nasze małżeństwo i starałem się jak mogłem, żeby pokazać jej, że jestem gotów naprawić sytuację. Ale ta słodycz wydawała mi się niezwykła, jakby coś się pod nią kryło. Przyłapałem się na tym, że uważnie obserwuję jej poczynania, próbując odgadnąć, co myśli.
